Een brief schrijven aan je innerlijk kind: hoe en waarom het werkt

De eerste keer dat iemand je voorstelt om een brief te schrijven aan je innerlijk kind, voelt dat misschien wat vreemd. Je zit met een blad papier, een pen, en de vraag: wat schrijf je in godsnaam aan een kind dat je zelf ooit was? Toch is dit een van de oefeningen die het snelst iets in beweging zet, juist omdat het zo simpel is. Geen grote sessie, geen ingewikkelde techniek. Alleen jij, een pen, en het kind dat nog altijd iets in je draagt.

In dit artikel lees je waarom een brief schrijven aan je innerlijk kind zo krachtig werkt, wat er in je lichaam gebeurt terwijl je schrijft, en hoe je begint als je geen idee hebt waar te starten.

Waarom een brief, en geen gesprek in je hoofd

Je hebt waarschijnlijk al duizend keer in je hoofd tegen jezelf gepraat. Jezelf gerustgesteld, jezelf op de vingers getikt, jezelf overtuigd dat het allemaal wel meeviel. Dat innerlijke gepraat blijft vaak hangen op het niveau van het volwassen brein: rationeel, snel, gewend om dingen op te lossen. Schrijven werkt anders. Het dwingt je te vertragen. Je kunt niet sneller schrijven dan je hand toelaat, en die vertraging alleen al opent een deur naar een laag die met woorden in je hoofd nooit bereikt wordt.

Er is ook iets met de fysieke handeling zelf. Een brief is gericht aan iemand, ook al is die iemand een jongere versie van jezelf. Dat gericht-zijn verandert de toon. Je schrijft niet over je innerlijk kind, je schrijft tegen haar of hem. Dat kleine verschil maakt de oefening persoonlijk in plaats van analytisch.

Wat er gebeurt in je lichaam terwijl je schrijft

Het is niet ongewoon om tijdens deze oefening tranen te krijgen zonder dat je precies weet waarom. Of om een brok in je keel te voelen bij een zin die je niet had zien aankomen. Dat is geen toeval. Wanneer je schrijft vanuit de positie van een liefdevolle volwassene naar het kind dat je was, spreekt je zenuwstelsel een taal die het al die jaren nodig had: erkenning, zonder dat er iets van je gevraagd wordt in ruil.

Sommige mensen merken juist het tegenovergestelde: er komt niets. Een lege bladzijde, een ongemakkelijk gevoel, misschien zelfs irritatie. Ook dat is informatie, geen mislukking. Het betekent vaak dat het kind in jou nog niet vertrouwt dat het veilig is om gehoord te worden. Dat vertrouwen bouw je op, niet in één brief.

Je herkent dit als:

• je moeite hebt om jezelf op een liefdevolle manier aan te spreken
• bepaalde herinneringen nog steeds lading hebben, ook al zijn ze allang voorbij
• je makkelijker troost geeft aan anderen dan aan jezelf
• je soms plots emotioneel wordt bij iets kleins, zonder duidelijke aanleiding

Hoe je begint

Kies een moment waarop je niet gehaast bent. Een brief aan je innerlijk kind schrijf je niet tussen twee vergaderingen door. Neem een foto van jezelf als kind erbij als je die hebt, dat helpt om de brief echt aan iemand te richten in plaats van aan een abstract begrip. Begin gewoon met “Lieve [je naam als kind],” en schrijf verder, ook als de eerste zinnen onhandig aanvoelen.

Als je niet weet waar te beginnen, kunnen deze vragen als kompas dienen:

• Wat had ik toen nodig te horen, maar hoorde ik nooit?
• Waar was ik als kind het meest alleen mee?
• Wat zou ik nu willen zeggen over wat er toen gebeurde?
• Waarvoor zou ik dat kind willen bedanken?

Ik schrijf zelf nog geregeld zo’n brief, vooral op momenten dat het oude gevoel van tekortschieten weer de kop opsteekt. Niet omdat het probleem daarmee meteen weg is, maar omdat het kind in mij daardoor voelt dat er iemand is die blijft, ook wanneer het moeilijk wordt.

Bewaar de brief. Sommige mensen lezen hem na een paar weken terug en schrikken van hoeveel er toch al veranderd is in de manier waarop ze naar zichzelf kijken. Anderen schrijven maandelijks een nieuwe, als een soort gesprek dat langzaam dieper gaat.

Deze brief is één manier om met je innerlijk kind te werken. Andere oefeningen om thuis mee te beginnen vind je in een eerder artikel, net als hoe je stap voor stap leert veiligheid te voelen van binnenuit.

Veel liefs, Krista