De meeste mensen die met hun innerlijk kind werken, kennen hun innerlijke criticus maar al te goed. Die stem die zegt dat je niet genoeg deed, niet goed genoeg was, het weer verkeerd aanpakte. Maar er bestaat ook een andere stem, eentje die veel stiller is, veel minder geoefend, en die precies het tegenovergestelde doet: geruststellen, troosten, meekijken zonder te oordelen. Dat is je innerlijke ouder.
Voor veel mensen die als kind niet de emotionele steun kregen die ze nodig hadden, is deze stem niet zomaar afwezig. Ze moet vaak van nul worden opgebouwd. Niet omdat je iets mist wat anderen wél hebben, maar omdat niemand jou ooit voordeed hoe die stem klinkt.
Je herkent het gebrek eraan misschien hierin
Je herkent dit als:
- Je weet precies wat je tegen een verdrietige vriend zou zeggen, maar hebt geen idee hoe je diezelfde woorden tegen jezelf uitspreekt.
- Bij een fout is je eerste reactie altijd streng, nooit zacht.
- Je voelt je ongemakkelijk bij rust of troost, alsof je die niet “verdiend” hebt tenzij je eerst presteerde.
- Je zoekt geruststelling voortdurend buiten jezelf, bij een partner, vriend of coach, omdat je die van binnenuit niet kunt vinden.
Waar de innerlijke criticus wél sterk is, en de innerlijke ouder niet
De innerlijke criticus ontstond vaak uit noodzaak. Als kind in een huis waar kritiek, prestatiedruk of onvoorspelbaarheid heerste, leerde je jezelf voor te zijn: als ik mezelf al streng beoordeel, kan niemand anders me nog harder raken. Die stem werd dag na dag geoefend, jaar na jaar bijgeschaafd. Geen wonder dat hij zo vloeiend spreekt.
De innerlijke ouder daarentegen kreeg zelden de kans om te oefenen. Als niemand om je heen die zachte, geruststellende toon voordeed, hoe zou jij hem dan van nature kunnen spreken? Het is niet dat dit deel niet bestaat in jou. Het is gewoon nooit wakker gemaakt.
Het goede nieuws: een stem die je kunt aanleren, kun je ook later nog leren. Het kost geen wonder, wel herhaling.
Hoe je je innerlijke ouder langzaam wakker maakt
Enkele manieren om te beginnen:
- Vraag jezelf bij een fout: wat zou ik tegen een kind zeggen dat dit overkwam? Zeg dat vervolgens hardop tegen jezelf, ook al voelt het onwennig.
- Zoek een volwassene, echt of fictief, wiens toon je aanspreekt, en leen bewust hun stem als oefening.
- Merk het moment op waarop de criticus het overneemt, en oefen om er letterlijk een zachtere zin tussen te schuiven, ook al gelooft slechts een klein deel van je die zin nog.
- Wees geduldig met hoe ongemakkelijk vriendelijkheid naar jezelf toe eerst voelt. Dat ongemak is geen teken dat het niet werkt, het is een teken dat het nieuw is.
Dit werk hangt nauw samen met je innerlijk kind leren kennen en met het proces dat we re-parenting noemen: jezelf geven wat je als kind miste. Wil je bovendien beter begrijpen hoe je innerlijke criticus precies verbonden is met dat innerlijk kind, dan biedt dit artikel over die verbinding extra duiding.
Wil je hier zelf nog dieper induiken?
Start met het gratis meditatiepakket.
Boekentip
Alle delen welkom — Richard C. Schwartz
Schwartz laat zien dat je innerlijke criticus en je zachtere delen geen tegenstanders zijn, maar allebei jouw bescherming zoeken. Een prachtige ingang om je innerlijke ouder als een welkom deel van jezelf te leren kennen, in plaats van iets wat je nog moet “vinden”.
Veel liefs,
Krista