Als kind was jij degene over wie niemand zich zorgen hoefde te maken. Je deed je huiswerk zonder dat iemand het vroeg, je troostte je jongere broer of zus en je zei dat het goed ging, ook als dat niet zo was. Mensen noemden je volwassen voor je leeftijd en misschien was je daar zelfs trots op.

Nu, jaren later, merk je dat sterk zijn bijna je enige manier is om er te zijn. En ergens vraag je je af wie er eigenlijk naar jou omkeek.

Waarom je zo sterk werd

Een kind wordt zelden uit vrije keuze het sterke kind. Het ziet dat er thuis weinig ruimte is voor zijn verdriet, dat een ouder het al zwaar heeft of dat tranen voor spanning zorgen. Dan leert je zenuwstelsel iets slims: als ik niets nodig heb, blijft het veilig. Jezelf redden was de meest betrouwbare manier om verbonden te blijven.

Van buiten leek je stevig en zelfstandig. Van binnen was er een kind dat wachtte tot iemand zou vragen hoe het écht met je ging. Die wachtende kant komt ook aan bod in de angst om echt gezien te worden na jeugdtrauma.

Wat je als volwassene misschien herkent

Je herkent dit als:

  • Je biedt hulp aan voor je er zelf om vraagt, en hulp ontvangen voelt ongemakkelijk
  • Je zegt “het gaat wel” terwijl je lijf al lang iets anders zegt
  • Je huilt liever alleen dan in het bijzijn van een ander
  • Je draagt veel, wordt moe en toch voelt rust als falen

Als dit klopt, lees dan ook waarom hulp vragen zo moeilijk voelt en waarom je altijd “aan” staat.

Wat zachtjes helpt

Begin met erkennen dat jouw sterkte ooit een overlevingskunst was. Dat is geen fout. Het was liefde voor jezelf in een tijd waarin je weinig anders had. Je hoeft die kracht niet af te leggen, je mag alleen ontdekken dat ze niet meer je enige keuze is.

Kleine stappen volstaan. Antwoord de volgende keer dat iemand vraagt hoe het gaat eens iets eerlijkers dan “goed”. Laat één klein ding door iemand anders doen en merk wat er in je lijf gebeurt. En leg op moeilijke momenten een hand op je borst en zeg wat dat kind van toen zo graag had gehoord: dat het ook zwak mocht zijn.

Laat het tempo van je eigen zenuwstelsel de maat zijn. Gezien worden mag je in stukjes leren.

Bekijk ook op YouTube

Playlist: Jeugdtrauma & Zenuwstelsel

Bekijk de playlist →

Wil je hier zelf nog dieper induiken?

Start met de gratis gids Jeugdtrauma.

Ontdek het gratis aanbod →

Boekcover Ongezien opgegroeid

Boekentip

Ongezien opgegroeid Lindsay C. Gibson

Gibson beschrijft hoe het is om op te groeien in een gezin waar jouw binnenwereld nooit echt gezien werd. Veel lezers herkennen zichzelf in het kind dat alles zelf oploste. Een warm en helder boek om woorden te vinden voor wat je toen miste.

Bekijk dit boek →

Veel liefs,
Krista

Privacy Preference Center